pengeng lima

madalas pag nakikita ako ni mang romy sa vinzons hall kung hindi hihingi yan ng tissue e limang piso. ako naman madalas manuro ng iba para hingan ni mang romy. dahil nakatira sa vinzons na walang kabuhayan dito umiikot ang buhay ni mang romy. umiikot lang sa palima limang piso o pagkaing ibinibigay ng mga estudyante o kawani na nakakasalamuha niya sa vinzons.

pero sa kalakhang bahangi ng bansa, hindi lang naman si mang romy ang nabubuhay araw araw ng ganito. maswerte pa nga ata si mang romy dahil may ilang palapag na building na pwede niyang tawaging tahanan. ilang libong pilipino sa ngayon ang nakatira sa mga kalsada, ilalim ng tulay at kung saan saang sulok ng kamaynilaan na nabubuhay sa gutom. mas marami pa nga ang mga nasa kananayunan, nabubuhay na walang kuryente, malayo sa mga sementadong kalsada at sa modernong lunsod. sa mga matatanda ng tulad ni mang romy, swerte pang may mga estudyanteng nagaalaga sa kanya pero madami na rin akong nakitang matanda ang namamalimos sa daan o kaya nagaararo padin ng lupang kahit mula pagkabata ay tinataniman na pero hanngang sa ngayon ay hindi pa rin napapasakanya.

habang sinusulat ko to nasa opisina akong malamig. lahat ingles magsalita. binabayaran ako ng kulang isang daan piso kada oras. walong oras kada araw. walang katulad ni mangromy dito pero may lola sa labas na nakaupo sa sulok na binibilhan ng yosi ng mga empleyadong naninigarilyo kada break time. mahina na siguro baga ni lola kasimadalas ko na syang nakikita na ngayon na naka facemask para hindi makasinghot ng mga nagyoyoyosi sa tabi niya.

may nagtanong sa akin sa facebook kung saan kaya nagpasko si mang romy. mas naisip ko pano kaya ang bagong taon ni mang romy. siguro kung ako si mang romy,dun ako uupo sa rooftop ng vinzons, manunuod ng mga paputok na kung sana ay ibinili na lang ng masarap na hapunan para kay mang romy, sa libo libong matatanda at mga pulubi na nagugutom araw araw. maganda sa mata. pero hindi nakakapawi ng kalam sa sikmura.